Το όνομά μου είν’ το δικό σου

Ο Σπύρος Γραμμένος είναι ένας βαθιά κοινωνικά ευαισθητοποιημένος καλλιτέχνης. Ίσως το πιο συναισθηματικά φορτισμένο τραγούδι του είναι το “Το όνομά μου είν’ το δικό σου” το οποίο και δεν μπορεί ποτέ να τραγουδήσει ζωντανά χωρίς να βουρκώσει ανατριχιάζοντας παράλληλα το κοινό του.

Μακάρι να γίνει κάποια στιγμή ο κόσμος τόσο όμορφος που να χρειάζεται να γράφουμε μόνο για αγάπες και λουλούδια. Μέχρι τότε, θα είμαστε ένα κύμα που συνεχώς θα αγριεύει

Σπύρος Γραμμένος

Το όνομά μου είναι Μιχάλης
Έχω μια σφαίρα στο κεφάλι και τρέχω

Κατά τη διάρκεια των εορτασμών της επετείου του Πολυτεχνείου το 1985, ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας δολοφονεί τον 15χρονο Μιχάλη Καλτεζά με μία σφαίρα στο κεφάλι από απόσταση μόλις 20 μέτρων.

Αναλυτικά

Το χρονικό των γεγονότων ξεκινάει με τη λήξη της πορείας του Πολυτεχνείου χωρίς κάποια ιδιαίτερα επεισόδια. Μία ομάδα των ΜΑΤ φεύγει από την σταθμευμένη κλούβα στην οδό Στουρνάρα και πάει σε μία ψησταριά στα Εξάρχια. Η παρουσία τους έγινε αντιληπτή από τους αναρχικούς και δημιουργήθηκε ένταση με προκλήσεις εκατέρωθεν. Οι αστυνομικοί εν τέλη απεγκλωβίστηκαν αλλά η κρίση κλιμακώθηκε όταν επανενώθηκαν με τους συναδέλφους τους και άρχισαν να εκτοξεύουν ύβρεις και απειλές προς τους αναρχικούς.

Κάποια στιγμή ομάδα αναρχικών ρίχνει μολότοφ στην παρκαρισμένη κλούβα των ΜΑΤ, η οποία και τυλίγεται στις φλόγες. Δεν είναι ξεκάθαρο αν ο Καλτεζάς ήταν μέσα στην ομάδα ή όχι. Οι μαρτυρίες λένε όχι, αλλά τα μέσα της εποχής γράψαν ότι ήταν, ενώ κάποια φτάσαν και στο σημείο να πουν ότι ο Καλτεζάς ήταν αυτός που έριξε τη μολότοφ.

Οι αστυνομικοί βγαίνουν από την κλούβα και αρχίζουν να πυροβολούν στον αέρα. Ο Αθανάσιος Μελίστας επιλέγει να στρέψει το όπλο προς τους αναρχικούς. Εκείνη τη στιγμή ο Καλτεζάς είχε πλάτη προς τους αστυνομικούς και έτρεχε να φύγει. Ο Μελίστας πυροβολεί και βρίσκει τον Καλτεζά στο κεφάλι. Ο 15χρονος πέφτει αμέσως νεκρός.

Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες γέμισαν με τη φωτογραφία του νεκρού παιδιού. Ο αστυνομικός δεν τιμωρήθηκε ποτέ.

Το όνομά μου είναι Νίκος
Απ’ το ενενήντα ένα ακόμα αντέχω

Στις 8 Ιανουαρίου του 1991, δολοφονείται ο καθηγητής μαθηματικών Νίκος Τεμπονέρας από τον Γιάννη Καλαμποκά, δημοτικό σύμβουλο της Νέας Δημοκρατίας στην Πάτρα και πρόεδρο της τοπικής ΟΝΝΕΔ, με χτύπημα στο κεφάλι με λοστό.

Η δολοφονία έγινε όταν τα μέλη της ΝΔ που ανήκαν στην ομάδα “Κένταυροι” επιχειρούσαν να καταστείλουν τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών για το νομοσχέδιο που προσπαθούσε να περάσει η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για την παιδεία.

Αναλυτικά

Τον Νοέμβριο του 1990, η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με υπουργό παιδείας τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο αποφασίζει να περάσει ένα πολυνομοσχέδιο για την “αναμόρφωση της παιδείας”. Το πολυνομοσχέδιο αυτό ήταν τόσο συντηρητικό και οπισθοδρομικό που πέρα από τις σκληρές περικοπές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων, κατάργηση δωρεάν σίτισης και στέγασης κλπ), έφερε και αλλαγές όπως επαναφορά της “ποδιάς”, υποχρεωτικού εκκλησιασμού, πειθαρχικού ελέγχου της εξωσχολικής ζωής των μαθητών και άλλα (ολόκληρο το ΦΕΚ εδώ).

Σύντομα ξεκίνησαν κινητοποιήσεις από σύσσωμο τον κόσμο της εκπαίδευσης. Μαθητές, φοιτητές και καθηγητές προχώρησαν σε καταλήψεις σχολείων, πανεπιστημίων και διαδηλώσεις με δεκάδες χιλιάδες κόσμο. Μέσα σε 1 μήνα (δηλαδή των Δεκέμβριο), 70% των σχολείων της χώρας τελούσαν υπό κατάληψη.

Η κυβέρνηση ήλπιζε ότι η κατάσταση θα χαλαρώσει κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων, αλλά τον Ιανουάριο οι συνελεύσεις των μαθητών και των φοιτητών αποφάσισαν συνέχιση των κινητοποιήσεων με αμείωτο ρυθμό. Και τότε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αποφασίσει να λύσει το “πρόβλημα” εφαρμόζοντας παρακρατικές μεθόδους. Η γραμμή είναι μία: να ανοίξουν τα σχολεία με κάθε τρόπο.

Διοργανώνουν ένα κατευθυνόμενο κίνημα δήθεν “αγανακτισμένων γονιών” που πηγαίνουν έξω από τα σχολεία που τελούν υπό κατάληψη και δημιουργούν επεισόδια. Τακτική που σήμερα πλέον θυμίζει πάρα πολύ τους “αγανακτισμένους” κατοίκους του Αγίου Παντελεήμωνα που είχε στήσει η Χρυσή Αυγή για να δικαιολογήσει τη δολοφονική της δράση εκεί.

Παράλληλα κινητοποιούνται οι ομάδες κρούσεις της Νέας Δημοκρατίας, οι λεγόμενοι “Κένταυροι“. Οι “Κένταυροι” (αλλά και οι “Rangers”) ήταν ομάδες νεαρών μελών της ΟΝΝΕΔ που είχαν ιδρυθεί επί Αβέρωφ και ανάμεσα στα καθήκοντά τους ήταν η φύλαξη προσώπων της ΝΔ, οι παρουσία τους στα πανεπιστήμια και η στήριξη με βία και τραμπουκισμούς της ΔΑΠ που τότε μειοψηφούσε στις σχολές και στα φοιτητικά συνέδρια. Για άλλη μια φορά είναι σοκαριστικό πόσο αυτές οι ομάδες θυμίζουν σε οργάνωση και δράση τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Περισσότερα για τις ομάδες κρούσεις της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να διαβάσει κάποιος σε αυτή την εργασία του Παντείου Πανεπιστημίου.

Επικεφαλής των Κενταύρων στην Πάτρα ήταν τότε ο Ιωάννης Καλαμποκάς, πρόεδρος της τοπικής ΟΝΝΕΔ και δημοτικός σύμβουλος της Νέας Δημοκρατίας. Η ομάδα του αποτελούνταν από διάφορα “εξέχοντα” στελέχη της ΟΝΝΕΔ Πάτρας όπως ο Μαραγκός και ο Σπίνος. Και στις 8 Ιανουαρίου του 1991 είχαν ξεκινήσει να εφαρμόζουν το σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας.

Με καδρόνια και λοστούς προσπάθησαν να καταλάβουν το Πολυκλαδικό Πάτρας αλλά δεν τα κατάφεραν, καθώς στο κτήριο βρίσκονταν και τα γραφεία της ΕΛΜΕ και υπήρχαν αρκετοί καθηγητές μέσα που στήριζαν τις κινητοποιήσεις. Στη συνέχεια κατευθύνονται στο 3ο Γυμνάσιο – Λύκειο Πάτρα στα Ψηλά Αλώνια όπου και επιτίθενται και δέρνουν τους μαθητές και καταλαμβάνουν αυτοί το σχολείο.

Όταν κλιμάκιο της ΕΛΜΕ (στο οποίο μετείχε και ο Νίκος Τεμπονέρας) φτάνει στο χώρο, βρίσκει τραυματισμένο κόσμο έξω από το σχολείο. Πλησιάζοντας οι καθηγητές την πόρτα του σχολείου, δέχονται σκληρή, δολοφονική επίθεση από τα μέλη της ΟΝΝΕΔ που ήταν μέσα με λοστούς, καδρόνια και καρέκλες. Ο Ιωάννης Καλαμποκάς χτυπάει με λοστό στο κεφάλι και δολοφονεί τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα. Ο Τεμπονέρας μεταφέρεται στο νοσοκομείο όπου και θα αφήσει την τελευταία του πνοή, ενώ οι δολοφόνοι διαφεύγουν από την πίσω πόρτα του σχολείου.

Ο Καλαμποκάς καταδικάζεται αρχικά σε ισόβια, στη συνέχεια η ποινή του θα μειωθεί στα 17 χρόνια και τελικά αποφυλακίζεται αρχές του 1998, δηλαδή μόλις 7 χρόνια μετά τη δολοφονία.

Κανένα άλλο μέλος της ΟΝΝΕΔ που συμμετείχε στη δολοφονία δεν τιμωρήθηκε. Σήμερα ο Καλαμποκάς είναι υπεύθυνος σε κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, ενώ δεν δήλωσε ποτέ μεταμέλεια.

Το όνομά μου είναι Κάρλος
Κι έχω δυο ρόδες στο κορμί και μια σφαίρα

Ο Κάρλο Τζουλιάνι ήταν Ιταλός φοιτητής ο οποίος μετείχε στις διαδηλώσεις κατά της συνόδου των G8 στη Γένοβα, το 2001. Ο αστυνομικός Μάριο Πλακανίκα τον πυροβόλησε στο κεφάλι και στη συνέχεια πέρασε από πάνω του με το αστυνομικό όχημα.

Αναλυτικά

Τον Ιούλιο του 2001, πραγματοποιείται η σύνοδος κορυφής των G8 στην Γένοβα. Χιλιάδες κόσμου, φοιτητές, μέλη του αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος και απλός λαός συγκεντρώνονται και επί τρεις μέρες διαμαρτύρονται ειρηνικά ως επί το πλείστον κατά της παγκοσμιοποίησης.

“Όχι. Η αδιαφορία είναι πραγματικό τέρας της ιστορίας όπως γράφει ο Γκράμσι. Δηλαδή το να μη συμμετέχεις. Ο Carlo, δεν αδιαφορούσε για τα δράματα του κόσμου, ή για την ανυπόφορη αδικία. Και η διαδήλωση είναι ένα δικαίωμα θεμελιωμένο απ’ το Σύνταγμα”.

Τζουλιάνο Τζουλιάνι

Με αφορμή επεισόδια που ξεκίνησαν από ομάδες κουκουλοφόρων εκτός διαδήλωσης και η οποίες εικάζεται ότι αποτελούνταν από νεοναζιστές και φασίστες, η αστυνομία άρχισε την καταστολή με τον πιο βίαιο τρόπο. Σύντομα η ένταση κλιμακώθηκε και τα επεισόδια των διαδηλωτών αντιμετωπίζονταν με πρωτοφανή βιαιότητα από τους καραμπινιέρι. Δακρυγόνα, άγριος ξυλοδαρμός προς όλους και βίαιες προσαγωγές συνέβαιναν ασταμάτητα.

Στη διάρκεια των συγκρούσεων στην πλατεία Γκαετάνο Αλιμόντα, ο Κάρλο Τζουλιάνι πλησιάζει ένα αστυνομικό όχημα κρατώντας έναν πυροσβεστήρα. Ο Μάριο Πλακανίκα, ο αστυνομικός που ήταν συνοδηγός στο όχημα, πυροβολεί δύο φορές εξ επαφής τον Τζουλιάνι στο κεφάλι. Στη συνέχεια ο οδηγός του οχήματος ονόματι Καβάτι κάνει όπισθεν και περνάει πάνω από το νεκρό πτώμα του Τζουλιάνι και στη συνέχεια μπροστά και περνάει για δεύτερη φορά πάνω από το σώμα.

“Αυτό το κίνημα δεν έχει ανάγκη από μάρτυρες, γιατί εκφράζει μια ιδέα δυνατή, μια ιδέα αλληλεγγύης και γενναιοδωρίας. Ζητάς κάτι για τον άλλον και όχι για εσένα. Το κίνημα είναι ενωμένο”

Τζουλιάνο Τζουλιάνι

Η δικαστής δέχτηκε τους ισχυρισμούς του Πλακανίκα ότι ήταν σε άμυνα και ότι η σφαίρα εξοστρακίστηκε, παρά το ότι υπήρχαν αρκετά στοιχεία για το αντίθετο. Ο αστυνομικός δεν τιμωρήθηκε ποτέ.

Για τον αστυνομικό Φίλιπο Καβάτιo – οδηγό του οχήματος δεν υπάρχουν πολλές αναφορές, αλλά τον αναφέρει ο Πλακανίκα στη κατάθεσή του. Η δικαστής τον αθώωσε γιατί ισχυρίστηκε ότι δεν ήξερε ότι το σώμα βρίσκονταν εκεί και δεν μπορούσε να το δει.

Το όνομά μου είναι Αλέξης
Είχα γενέθλια εκείνη τη μέρα

Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 στα Εξάρχεια, δολοφονείται ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος από τον ειδικό φρουρό της Ελληνικής Αστυνομίας Επαμεινώνδα Κορκονέα, εν ώρα υπηρεσίας και χωρίς να υπάρχει καμία απειλή προς τον ειδικό φρουρό.

Αναλυτικά

Το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου ένα περιπολικό περιπολούσε τα Εξάρχεια και δέχτηκε αποδοκιμασίες (οι αστυνομικοί ισχυρίζονται και αντικείμενα, αλλά δεν υπάρχει καμία απόδειξη για αυτό καθώς δεν υπήρχε ζημιά στο όχημα). Στη συνέχεια το όχημα αποχωρεί κατόπιν εντολής από τα κεντρικά, αλλά μετά από λίγη ώρα επιστρέφουν πεζοί στο σημείο ο Επαμεινώνδας Κορκωνέας και ο Βασίλης Σαραλιώτης (χωρίς αντίστοιχη εντολή).

Ακολουθούν διαπληκτισμοί. Οι αστυνομικοί εκ των υστέρων ισχυρίστηκαν ότι δέχθηκαν επίθεση με πέτρες και μπουκάλια, και αυτό ήταν το σενάριο που διακινούσε η αστυνομία αρχικά, άλλα δεν υπήρχε καμία απόδειξη που να το υποστηρίζει. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας χωρίς ουσιαστικό λόγο τράβηξε το όπλο του και πυροβόλησε 3 φορές προς την παρέα των νεαρών. Η μία σφαίρα βρήκε τον Γρηγορόπουλο ο οποίος και απεβίωσε ακαριαία. Στο δικαστήριο θα ισχυριστεί ότι υπήρξε εξοστρακισμός, όπως ακριβώς ισχυρίστηκε και ο Πλακανίκα. Οι δύο αστυνομικοί ενημέρωσαν την υπηρεσία και αποχώρησαν χωρίς να προβούν σε κάποια ενέργεια μήπως και σωθεί ο μαθητής.

Οι δύο ειδικοί φρουροί παραπέμφθισαν σε δίκη, η οποία και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2010. Ο Κορκονέας κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο και ο Σαραλιώτης ένοχος για συνέργεια.

Ο Σαραλιώτης πέρασε 1 χρόνο στη φυλακή (από τα 10 που ήταν η αρχική ποινή) και στη συνέχεια αποφυλακίστηκε καθώς εγκρίθηκε το αίτημά του για αναστολή της ποινής λόγω ανεπανόρθωτης βλάβης.

Ο Κορκωνέας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ισόβια και 15 μήνες. Το 2019 (9 χρόνια μετά την καταδίκη δηλαδή), το εφετείο του αναγνωρίζει το αίτημα του πρότερου έντιμου βίου και τον αποφυλακίζει, ενώ η ποινή του είχε ήδη μειωθεί στα 13 χρόνια. Ο εισαγγελέας προσπάθησε να αναιρέσει την απόφαση του Εφετείου, αλλά η πρόταση που έκανε δεν έγινε δεκτή από τον Άρειο Πάγο.

Μέχρι σήμερα ο Κορκωνέας δηλώνει αμετανόητος για την πράξη του, ενώ και κατά τη διάρκεια της δίκης υπήρχαν πολλές φορές που αυτός και ο δικηγόρος του Αλέξης Κούγιας προσέβαλλαν ευθέως την μνήμη του νεκρού με διάφορους απαξιωτικούς και ψευδείς χαρακτηρισμούς.

Το όνομά μου είναι Σαχζάτ
Κι ακόμα δεν μπορώ να βρω την αιτία

Την 17η Ιανουαρίου του 2013 δολοφονείται ο Σαχζάτ Λουκμάν καθώς πηγαίνει με το ποδήλατό του στη δουλειά. Οι δολοφόνοι είναι μέλη της Χρυσής Αυγής και η δολοφονία έχει καθαρά ρατσιστικά και φασιστικά κίνητρα, καθώς δεν υπήρχε καμία σύνδεση των δολοφόνων με το θύμα και ήταν ένα τυφλό χτύπημα χωρίς αιτία.

Αναλυτικά

Ο Σαχζάτ Λουκμάν, Πακιστανικής καταγωγής, ξεκίνησε το ξημέρωμα της 17ης Ιανουαρίου το 2013 για να πάει με το ποδήλατο στη δουλεία του, σε μία λαϊκή αγορά. Ένα τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής των εντόπισε στις 03.00 τα ξημερώματα. Τα μέλη της Χρυσής Αυγής Χρήστος Στεργιόπουλος και Διονύσης Λιακόπουλος χρησιμοποιώντας ένα μαχαίρι “πεταλούδα” του έφεραν ακριβές χτύπημα στην καρδιά, το οποίο και τον σκότωσε ακαριαία. Η δολοφονία είχε καθαρά ρατσιστικά κίνητρα, αν και οι δολοφόνοι ισχυρίστηκαν στο δικαστήριο ότι τον δολοφόνησαν επειδή “τους έκοψε το δρόμο με το ποδήλατο”

Η Χρυσή Αυγή εκείνη την εποχή δολοφονούσε μετανάστες συνεχώς και αδιακρίτως. Ο πρόεδρος της Πακιστανικής κοινότητας στην Ελλάδα Τζαβέντ Ασλάμ ισχυρίζεται ότι η Χρυσή Αυγή είχε δολοφονήσει τουλάχιστον 6 μέλη της κοινότητας, ενώ υπήρχαν δεκάδες επιθέσεις. Η ελληνική αστυνομία δεν είχε προβεί σε καμία σύλληψη.

Ο μόνος λόγος που ο Στεργιόπουλος και ο Λιακόπουλος συνελήφθησαν ήταν επειδή οι κάτοικοι της περιοχής τους είδαν και ειδοποίησαν την αστυνομία. Ήταν μάλιστα τέτοια η σιγουριά των Χρυσαυγιτών ότι δεν κινδυνεύουν που κουβαλούσαν πάνω τους το όπλο της δολοφονίας. Καταδικάστηκαν έκαστος σε ισόβια πρωτόδικα το οποίο μετατράπηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση στο εφετείο.

Ο πόνος είναι χαραγμένος στην καρδιά μας που εξακολουθεί να πονάει. Είναι μεγάλη ανακούφιση ότι οι δολοφόνοι του Σαχζάτ τιμωρήθηκαν με φυλάκιση ξανά

Χαντίμ Χουσεΐν (πατέρας Σαχζάτ Λουκμάν)

Οι φωτογραφίες των δολοφόνων δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα κι έτσι δεν βρέθηκαν και άλλα θύματά τους. Αλλά ούτε και έγινε άρση του απορρήτου των επικοινωνιών.

Η δίκη αυτή συμπεριλήφθηκε στο πόρισμα Βουρλιώτη που έστειλε στον Άρειο Πάγο βάση του οποίου η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση και έπαιξε καθοριστικό ρόλο και στην δίκη που ακολούθησε και κατέληξε με την καταδίκη της.

Το όνομά μου είναι Μπερκίν
Περνάω ακόμα μέσα απ’ την πλατεία

Ο 15χρονος Μπερκίν Ελβάν είχε βγει στις 16 Ιουνίου να πάρει ψωμί και περνούσε από την πλατεία Ταξίμ. Η αστυνομία επιχειρούσε εκεί για να καταστείλει τις διαδηλώσεις. Ένα δακρυγόνο βρήκε τον Μπερκίν στο κεφάλι και τον έριξε σε κώμα. Μετά από 269 μέρες σε κώμα, απεβίωσε.

Αναλυτικά

Τον Ιούνιου του 2013 η Τουρκία βρισκόταν σε αναταραχή. Η αρχή έγινε με διαδηλώσεις για την καταστροφή του πάρκου Γκεζίμ, αλλά πολύ σύντομα γιγαντώθηκαν και εξελίχθηκαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και ταραχές, ενώ ομάδες διαδηλωτών κατέλαβαν και το πάρκο.

Η στάση του Ερντογάν ήταν ανυποχώρητη και η αστυνομία με την έμμεση κάλυψη του προέδρου χρησιμοποιούσε υπερβολική βία για να διαλύσει τις διαδηλώσεις. Επίσημα ανακοινώθηκαν 5 θάνατοι και η Διεθνής Αμνηστία δηλώνει 7500 τραυματίες, εκ των οποίων οι 50 πολύ σοβαρά.

Η οικογένεια του Μπερκίν Ελβάν έμενε κοντά στην πλατεία Ταξίμ. Η μητέρα του χρειαζόταν ψωμί και ο Μπερκίν προσφέρθηκε να πάει ο ίδιος να φέρει καθώς ήταν αρκετά επικίνδυνα έξω, και αυτός ήταν πολύ πιο γρήγορος από την μητέρα του.

Δεν είναι ο Θεός αλλά ο Ερντογάν που πήρε το παιδί μου

Γκιουλσούμ Ελβάν (μητέρα του Μπερκίν)

Καθώς περνούσε από το πάρκο Γκεζίμ, το δακρυγόνο που πέταξε ο αστυνομικός Φατίχ Νταλγκάλι τον βρήκε στο κεφάλι και τον έριξε σε κώμα. Έμεινε 269 μέρες σε κώμα και τελικά απεβίωσε στις 11 Μαρτίου του 2014.

Ο Νταλγκάλι μέχρι το 2021 (δηλαδή 7 χρόνια μετά τη δολοφονία του Μπερκίν) δεν είχε διωχθεί. Το 2021 καταδικάστηκε σε 16 χρόνια αλλά το δικαστήριο δεν διέταξε την σύλληψή του. Σήμερα παραμένει ελεύθερος.

Το όνομά μου είναι Παύλος
Ο Παύλος ζει τσακίστε τους ναζί

Στις 18 Σεπτεμβρίου το 2013 το τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής με μπροστάρη των Γιώργο Ρουπακιά δολοφονεί τον αντιφασίστα καλλιτέχνη Παύλο Φύσσα (γνωστό και ως Killah P). Η δολοφονία είχε πολιτικά κίνητρα, κάτι που αποδείχθηκε και στο δικαστήριο.

Αναλυτικά

Ο Παύλος Φύσσας ήταν καλλιτέχνης της hip hop και του low bap. Με έντονα πολιτικό στίχο, μιλούσε για τους κατατρεγμένους της ζωής και τη βία της εξουσίας, ενώ αναφερόταν συχνά στις δολοφονίες του Αλέξη Γρηγορόπουλου και του Κάρλο Τζουλιάνι. Δεν είχε ενταχθεί σε κάποιο κόμμα αλλά είχε έντονη αντιφασιστική δράση.

Είναι όλα βιωματικά απλά μαζεύω στιγμές, συναισθήματα, πράξεις μαζεύω, μαζεύω, μαζεύω….και μετά απλά γράφω γι’αυτό και δεν βγάζω συχνά δουλειές. Σημασία έχει το αποτέλεσμα της δουλειάς και όχι το κάθε πότε βγάζεις τις δουλειές σου προς τα έξω

Παύλος Φύσσας

Στις 17 Σεπτεμβρίου ο Παύλος Φύσσας με την κοπέλα του και μερικούς φίλους του πηγαίνουν σε μία καφετέρια στο Κερατσίνι για να παρακολουθήσουν έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Εκεί λογοφέρουν με μία παρέα 3 ατόμων που ανήκουν στη Χρυσή Αυγή, οι οποίοι και αποχωρούν.

Στην παρέα των Χρυσαυγιτών είναι και ο Ιωάννης Αγγός, υπεύθυνος ασφαλείας της τοπικής οργάνωσης (ΤΟ) Νίκαιας της Χρυσής Αυγής. Ο Αγγός καλεί τον πολιτικό υπεύθυνο της ΤΟ Καζαντζόγλου και αυτός με τη σειρά του τον πυρηνάρχη Γιώργο Πατέλη. Η σειρά των κλήσεων έχει μεγάλη σημασία καθώς στοιχειοθετεί ιεραρχία και την οργάνωση της Χρυσής Αυγής

Ο Πατέλης 23.30 στέλνει μήνυμα στα μέλη της οργάνωσης:

Όλοι τώρα τοπική. Όσοι είσαστε κοντά. Δεν θα περιμένουμε μακρινούς. Τώρα

και στη συνέχεια επικοινωνεί 7 φορές μέσα σε 15 λεπτά με τον ανώτερό του, περιφεριάρχη Πειραιά, Ιωάννη Λαγό.

Μέχρι τις 00.00 το βράδυ, είχαν συγκεντρωθεί 50 άτομα της Χρυσής Αυγής. Ανάμεσά τους και το αμάξι που επέβαινε ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας, Γιώργος Ρουπακιάς. Το αμάξι σταματάει μπροστά στον Φύσσα, ο Ρουπακιάς κατεβαίνει και τον μαχαιρώνει 3 φορές: μία στο μηρό και δύο στο θώρακα, οι οποίες και αποδείχθηκαν μοιραίες.

Ο ίδιος ο Φύσσας υπέδειξε τον δολοφόνο του:

Αυτός με μαχαίρωσε, που πας να φύγεις ρε μαλάκα

Ο Ρουπακιάς επιχειρεί να “ξεφορτωθεί” το μαχαίρι πετώντας κοντά κοντά στο αυτοκίνητο, αλλά θα βρεθεί αργότερα από την αστυνομία.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ξεκίνησε ένα ντόμινο αντιδράσεων το οποίο και κατέληξε με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση. Δικαίως έχει καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου ως σύμβολο κατά του φασισμού.

Το όνομά μου είναι Ζακ
Με σκότωσαν νοικοκυραίοι και μπάτσοι μαζί

Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018 ο Ζακ Κωστόπουλος βρίσκεται παγιδευμένος μέσα σε ένα κοσμηματοπωλείο, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου Σπυρίδων Δημόπουλος και ένας μεσίτης που βρισκόταν στο σημείο ονόματι Αθανάσιος Χορταριάς των ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου. Στη συνέχεια 8 αστυνομικοί συλλαμβάνουν τον ημιλιπόθυμο Κωστόπουλο με χρήση βίας.

Αναλυτικά

Ο Ζακ (Ζαχαρίας) Κωστόπουλος ήταν ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και των οροθετικών ανθρώπων. Εθελοντής, αρθρογράφος, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος και συμμετέχων σε παραστάσεις drag queen με την περσόνα Zackie Oh.

Την ημέρα της δολοφονίας του, βρέθηκε παγιδευμένος μέσα στο κοσμηματοπωλείο του Δημόπουλου. Αν και κανάλια και δολοφόνοι προσπάθησαν να πείσουν ότι είχε μπει να ληστέψει και ότι ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών, τίποτα από τα δύο δεν αποδείχθηκε στο δικαστήριο. Ο Δημόπουλος άρχισε να ξυλοφορτώνει τον εμφανώς αδύναμο και σε κατάσταση πανικού Κωστόπουλο, ενώ σύντομα συμμετείχε και ο Χορταριάς, που μέχρι εκείνη τη στιγμή απλά παρεβρίσκοταν στον χώρο.

Οι νοικοκυραίοι (όπως τους αναφέρει ο στίχος) χτυπήσαν τον Κωστόπουλο με τόση βιαιότητα και σε σημείο να τον αφήσουν ημιλιπόθυμο. Όταν έφτασε η αστυνομία, 8 άτομα της ομάδας Δίας είχαν βάλει κάτω έναν ημιλιπόθυμο άνθρωπο σε κακή κατάσταση και τον πατούσαν με τα γόνατα κάτω για να του περάσουν χειροπέδες. Ο Κωστόπουλος ξεψύχησε καθ’οδόν για το νοσοκομείο.

ΠΡΩΤΑ ΕΙΔΑΜΕ ΤΙΣ ΦΡΙΚΤΕΣ, ΑΠΑΝΘΡΩΠΕΣ σκηνές. Τη βία, το μίσος, την οργή, τον ρατσισμό, τα γυαλιά, τα αίματα. Μετά διαβάσαμε τα ψέματα, τις κατηγορίες, την κάλυψη ευθυνών, τις δικαιολογίες, τη λάσπη. Στο δικαστήριο ακούσαμε τις προσβολές, τις αναλήθειες, τις απειλές, τις ειρωνείες. Όλο αυτόν τον καιρό μας πλησίασαν και μας άγγιξαν άνθρωποι που στάθηκαν στο πλευρό μας, μοιράστηκαν μαζί μας τις εμπειρίες τους, τη γνωριμία ή τη φιλία με το παιδί μας. Έφτιαξαν πανό, τραγούδια, συνθήματα, ελπίδες για δικαίωση και αποκατάσταση της αλήθειας. Τώρα ήρθε η ώρα της απονομής δικαιοσύνης…

Ελένη Κωστόπουλου (μητέρα Ζακ)

Στο δικαστήριο (αλλά και στο δημόσιο λόγο μέσω των δημοσιευμάτων) ο Ζακ δολοφονήθηκε για δεύτερη φορά. Κατηγορήθηκε ως “πρεζάκι”, ως “κλέφτης”, ενώ οι δολοφόνοι δεν έδειξαν καμία μεταμέλεια.

Ο Ζακ Κωστόπουλος έγινε κατηγορούμενος μετά θάνατον

Κλειώ Παπαπαντολέων (δικηγόρος οικογένειας Κωστόπουλου)

Ο Δημόπουλος και ο Χορταριάς καταδικάστηκαν σε 10 χρόνια. Στους αστυνομικούς δεν επιβλήθηκε καμία ποινή.

Το όνομα μου είναι Τζωρτζ
Και δεν μπορώ να αναπνεύσω

Αυτό που ξεκίνησε ως έλεγχος από τους αστυνομικούς κατέληξε στην ανθρωποκτονία του Τζωρτζ Φλόυντ. Ο αστυνομικός Ντέρεκ Σόβιν, έχοντας το γόνατό του επί σχεδόν 9 λεπτά στο λαιμό του Τζώρτζ Φλόυντ (ο οποίος δεν αντιστεκόταν), προκάλεσε το θάνατό του. Ο Φλόυντ φώναζε:

I can’t breath

Αναλυτικά

Στις 25 Μαΐου του 2020 ο Τζωρτζ Φλόυντ αγόρασε τσιγάρα από ένα μίνι μάρκετ χρησιμοποιώντας ένα χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων. Ο υπάλληλος νομίζοντας ότι το χαρτονόμισμα ήταν ψεύτικο, κάλεσε την αστυνομία, εν αγνοία του Τζωρτζ Φλόυντ, ο οποίος και επέστρεψε στο όχημά του.

Στην περιοχή έσπευσαν 4 αστυνομικοί: Ντέρεκ Σόβιν, Αλεξάντερ Κούνγκ, Τόμας Λέιν και Του Τάο.

Πρώτοι κατεύφθασαν στον τόπο οι Σόβιν και Λέιν. Αφού πρώτα μιλήσαν με τον υπάλληλο του σούπερ μάρκετ, πήγαν στο αμάξι του Φλόυντ και του ζήτησαν να βγει έξω, το οποίο και έκανε απαντώντας ευγενικά. Ο Σόβιν ζήτησε από το Φλόυντ να δείξει τα χέρια του, και όταν δεν το έκανε αμέσως τράβηξε το όπλο και τον σημάδεψε. Ο Φλόυντ ζήτησε συγνώμη γιατί δεν είχε καταλάβει, έδειξε τα χέρια και ο Σόβιν έβαλε το όπλο στη θήκη.

Οι αστυνομικοί ρώτησαν τον Φλόυντ αν είχε πάρει ναρκωτικά. Αυτός απάντησε όχι. Του ζήτησαν να πάει μαζί τους στο περιπολικό γιατί θα τον συλλαμβάναν.

Ο Φλόυντ υπάκουσε, αλλά όταν τον κόλλησαν πάνω στο περιπολικό του είπε ότι ήταν κλειστοφοβικό και με κρίσεις πανικού και ότι μόλις είχε αναρρώσει από COVID. Είπε ότι δεν αντιστέκεται, αλλά δεν άντεχε να είναι έτσι περιορισμένος.

Οι αστυνομικοί προσπαθήσαν να τον περιορίσουν στο πίσω κάθισμα του περιπολικού. Ο Φλόυντ βρισκόταν σε κρίση και φώναζε “Δεν μπορώ να αναπνεύσω”. Ο Σόβιν τον τραβάει έξω από το περιπολικό και τον ξαπλώνει στην άσφαλτο. Τον κρατάει εκεί με το γόνατό του πάνω στο λαιμό του Φλόυντ επί 9 λεπτά. Ο Τζώρτζ Φλόυντ πεθαίνει.

Ο Τζωρτζ Φλόυντ ήταν αφροαμερικανός και ο Ντέρεκ Σόβιν λευκός. Η αντιμετώπιση και η βιαιότητα του Σόβιν ήταν λόγω του χρώματος του δέρματος του Φλόυντ. Η ρατσιστική φύση του εγκλήματος αναγνωστίστηκε και από το δικαστήριο και ο Σόβιν καταδικάστηκε σε 22.5 χρόνια φυλάκιση ενώ αυτήν την περίοδο εκδικάζεται η έφεσή του.

Το όνομά μου είναι Βασίλης
Κι ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα

Ο Βασίλης Μάγγος, γνωστός αναρχικός στο Βόλο προσήχθει στο αστυνομικό τμήμα (χωρίς ιδιαίτερο λόγο), όπου και βασανίστηκε, και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος ενώ είχε σοβαρά τραύματα αντί να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Φίλοι του τελικά τον μετέφεραν στο νοσοκομείο με σπασμένα πλευρά και εμφανώς καταβεβλημένο. Ενώ πήρε εξιτήριο, απεβίωσε ένα μήνα μετά. Η νεκροψία έδειξε ότι ο θάνατος προκλήθηκε από υπερβολική δόση νόμιμων και παράνομων ουσιών.

Αναλυτικά

Τον Ιούνιο του 2020 στον Βόλο οργανώνονται διαδηλώσεις ενάντια στη δημιουργία μιας νέας μονάδας διαχείρισης εμπορικών αποβλήτων, υπό τον φόβο επιδείνωσης της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Ο Βασίλης Μάγγος ενώ δε μετέχει στη συγκεκριμένη διαδήλωση, θα τύχει να περνάει με το μηχανάκι του καθώς κάποιοι διαδηλωτές – φίλοι του οδηγούνταν προς τα δικαστήρια. Θα σταματήσει και θα φωνάξει προς τους αστυνομικούς: “Τι του κάνετε εκεί”

Κι ας μην νικήσουμε ποτέ. Θα πολεμάμε πάντα

Βασίλης Μάγγος

Οι αστυνομικοί αναγνωρίζουν τον Μάγγο. Είναι άλλωστε γνωστός αναρχικός της πόλης, με έντονη αντιφασιστική δράση και με μία επίθεση σε γραφεία της Χρυσής Αυγής όταν ήταν 18. Ορμάνε και τον ξυλοφορτώνουν. Τον μεταφέρουν στο τμήμα όπου τα βασανιστήρια και ο ξυλοδαρμός συνεχίζονται.

Τελικά τον αφήνουν να φύγει, με βαριά τραύματα και σπασμένα πλευρά. Τον βρίσκουν κάποιοι φίλοι του και τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί του συνταγογραφούν ισχυρά αναλγητικά πριν πάρει εξιτήριο. Ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που δεν μπορεί να αντέξει τους κραδασμούς από το μηχανάκι του αν πηγαίνει με πάνω από 20 χλμ/ώρα.

Λίγο μετά διαγνώστηκε από τους γιατρούς ότι έπασχε από κατάθλιψη και μετατραυματικό στρες και του συνταγογράφησαν βενζοδιαζεπίνες, ένα είδος φαρμάκου που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση του άγχους και της αϋπνίας.

Στις 14 Ιουλίου του 2020 ο Βασίλης Μάγγος βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιό του, ένα μήνα ακριβώς μετά από τη σύλληψή του. Η νεκροψία έδειξε ότι πέθανε από υπερβολική δόση των φαρμάκων που του είχε συνταγογραφήσει το νοσοκομείο, αλλά και παράνομων ουσιών όπως ηρωίνη.

Η υπόθεση έχει χαρακτηριστικά ανάλογα με την υπόθεση του Τζορτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ

Άντονι Ράιτγουντ, ερευνητής στη Μεγάλη Βρετανία πάνω σε θέματα αστυνομικής βίας

Αν και ο τότε υπουργός προστασίας του πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης δήλωσε ότι οι αστυνομικοί τελούν υπό έρευνα, κανείς αστυνομικός δεν τιμωρήθηκε.

Μπορεί να έχεις ακουστά, το όνομά μου να ξέρεις
Την ιστορία μου άμα θέλεις θα την μάθεις στον δρόμο
Τη λεν στα πάρκα, στις πλατεία και στα στέκια οι αλήτες
Και την αλλάζουνε εκείνοι που μοιράζουνε τρόμο

Κοινός παρονομαστής σε όλες τις δολοφονίες που αναφέρθηκαν μέχρι τώρα είναι η τεράστια απόσταση αυτών που συνέβησαν με αυτά που παρουσιάσαν τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Σε αυτά αναφέρεται ο Γραμμένος όταν μιλάει για “εκείνους που μοιράζουν τρόμο”.

Είμαι εγώ που με δικάσανε δημοσιογράφοι
Πως για την μπάλα, ένα μπουκάλι ή πως κουβάλαγα κάτι
Μα όσο κι αν θέλουν το όνομά μου θα το γράφουν οι τοίχοι
Θα είμαι εκεί όσο χρειαστεί για να μην κλείσουνε μάτι

Για τον Παύλο είπαν “τον σκότωσαν για διαφορές στην μπάλα”. Για τον Μπερκίν ότι κουβαλούσε πυρομαχικά, για τον Κάρλο ότι θα τους χτυπούσε με τον πυροσβεστήρα. Για τον Ζακ ότι κρατούσε μαχαίρι. Οι δημοσιογράφοι των κυρίαρχων μέσων έχουν σαν πρώτη αντίδραση την καταδίκη αυτών που δεν ταιριάζουν στην κοινωνία τους.

Έγινα σύνθημα, τραγούδι, έμπνευση σε γκραφιτάδες

Έγινα δάκρυ μίας μάνας του αδερφού μου το πιώμα

Αν και υπήρχαν πολλοί γονείς που γίναν σύμβολα μετά τη δολοφονία των παιδιών τους (ενδεικτικά ο πατέρας του Σαχζάτ, η μάνα του Μπερκίν, η μάνα του Ζακ και ο πατέρας του Βασίλη), πλέον η μάνα όλων μας είναι η Μάγδα Φύσσα. Ήταν το βασικό πρόσωπο της δίκης της Χρυσής Αυγής και χρωστάμε την καταδίκη του ναζιστικού μορφώματος σε μεγάλο βαθμό σε αυτήν.

Έγινα εξώφυλλο να κείτομαι από κωλοφυλλάδες

Στην έρευνα που έκανα για αυτό το πόστ καταλάβα ένα απλό πράγματα: ήταν πολύ εύκολο να βρω φωτογραφίες των πτωμάτων από τα θύματα που τις καπηλεύονταν τα μέσα για τις πωλήσεις ή τα views. Αντίθετα, ήταν σχεδόν αδύνατο να βρω φωτογραφίες των δολοφόνων.

Σε αυτό το ποστ δεν θα βρείτε φωτογραφίες με αίμα, παρά μόνο φωτογραφίες με λαμπερά πρόσωπα και χαμόγελα. Γιατί αυτό τους αξίζει.

Έγινα λίπασμα να βγάλει λουλούδια στο χώμα

Οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων ευτυχώς δεν ξεχνιούνται. Και ευτυχώς διδάσκουν τους νεότερους.

Μα αν με ρωτούσες τι θα ήθελα στ’ αλήθεια να γίνω
Και που θα γούσταρα να βρίσκομαι ετούτη την ώρα
Θα ‘θελα σε μια παραλία με τους φίλους να πίνω
Κι ένα φιλί στον άνθρωπό μου να χαρίζω με φόρα

Οι περισσότεροι αυτών είναι νέοι άνθρωποι, ενώ αρκετοί είναι και ανήλικοι. Κανένας νέος δεν επιλέγει να υποστεί την κρατική βία.

Το όνομά μου είν’ το δικό σου